Logo grootvlaardingen.nl


Zomerterras

  Column

Terwijl veel Vlaardingers op dit moment zijn uitgewaaierd naar diverse (Europese) vakantiebestemmingen voor zon, zee, strand of gewoon lekker op de camping zitten, is voor de thuisblijvers weer de mogelijkheid om de alweer 18e editie van het Zomerterras te bezoeken. Het is een traditie, een feestje waar de Vlaardingers maar wat graag heen gaan. Jong en oud komen af op drie weekenden vol muziek, cultuur en gezelligheid. Zelf ben ik geen festivalbezoeker. Ik voel me niet prettig als ik tussen een joelende mensenmassa moet staan, terwijl de beats vanuit het Oranjepark over de stad galmen (en nee, over de geluidsoverlast zal ik niets negatief schrijven).


'Financiën spelen steeds meer een rol'

Waarom dan toch schrijven over het Zomerterras, zult u zeggen? Als ie er nooit heengaat (uitgezonderd een paar jaar geleden voor de krant), mag ie er toch eigenlijk ook geen mening over hebben? Nee, heeft u gelijk in, helemaal mee eens! Ik realiseer me dan ook dat ik me op glad ijs begeef. Dat ik een uitglijder kan maken. En toch wil ik er wat over kwijt. Niet zozeer over de beleving, als wel over het feit dat dit festival het al zo lang volhoudt én de diversiteit die het bevat.

Achttien jaar is een lange tijd. Elk jaar wordt het organiseren een stukje lastiger. Ga maar na: financiën en veiligheid spelen een steeds belangrijker rol, nog los van het feit dat je elk jaar een vernieuwingsimpuls aan het festival wil geven. Knap hoe Frank Tomeï en zijn team ieder jaar weer in drie weekenden een uitgebalanceerd programma kunnen presenteren. Met dus niet alleen maar optredens van lokale- en internationale artiesten, maar ook met een Kerkterras, een Dag zonder Drempels, het UITterras, een Hollandse meezingmiddag, het Zomerterras Klassiek, een wijnproeverij en dit keer ook een scherm voor de finale van het EK-vrouwenvoetbal. Dat maakt denk het Zomerterras ook tot een zeer geliefd festival: er is voor elk wat wils.

reageer als eerste
Meer berichten