Foto:

De Grote Corona Show

Column - Britt Planken

Och, de ironie van het leven soms. Sta je op het punt om 75 jaar vrijheid te vieren, vervallen je rechten om te gaan en staan waar je wil. Roep je als premier op om geen handen meer te schudden, besluit je je betoog met een handdruk. Moeten openbare gelegenheden dicht zodat er geen grote groepen mensen ontstaan, lopen de parken en stranden vol. En vragen supermarkten om te stoppen met hamsteren, zegt Gordon dat je ’t lekker wél moet doen. Misschien houd ik me te veel bezig met verhalen, maar deze coronacrisis is toch een grote show?!

'Aha! Er waren dus toch geen aliëns nodig'

Ik kan me voorstellen dat er nu lezers zijn wiens gezicht ietwat zuur trekt. Bijvoorbeeld als je in de zorg alle ballen probeert hoog te houden of je omzet op nul ziet staan. Maar laten we vooral al het boeiends en moois dat deze tijd ons brengt niet vergeten. Want ook dat hoort bij het coronaverhaal.

Zo lijkt het steeds meer een tijd van bezinning te worden. Nooit eerder zag ik zoveel initiatieven die zich richten op het welzijn van de medemens. En nog vrijwillig ook! Waar we in de kerstperiode werden afgeleid door feestmaaltijden, verlanglijstjes en schoonouders, hebben we nu écht tijd om te luisteren, zien en reageren. Boodschappen, stoeptekeningen, telefoontjes... Bestellen bij de lokale restaurants. Aandacht en waardering voor de mooie acties van anderen. Met trots noem ik dit na nog geen twee weken van echte crisis ‘bekende effecten’ van de ophokplicht. We denken opeens niet een paar, maar wel tientallen levens verder dan het onze. Aha! Er waren dus toch geen aliëns nodig om ons als mensheid te verenigen.

Och, de ironie. Nooit was er zoveel sociale cohesie als ten tijde van de coronacrisis. Misschien zeggen we op een dag wel: die goeie ouwe tijd.

Meer berichten