Portret Hugo Mulder. Beeld: Bojoura Stolz
Portret Hugo Mulder. Beeld: Bojoura Stolz (Foto: )

‘Wat wil jíj eigenlijk gaan doen met je leven?’

Als  Vlaardingse cultuurspelers maakten Marleen Bos en  Bojoura   Stolz vorig jaar de serie Portretten van Moed. Dit jaar sluiten zij met de reeks Portretten van Tijd opnieuw aan bij het thema van de Geuzenmaand . Dit keer  is gekozen voor Groot Vlaardingen als podium,  met een wekelijks portret van zes interviewkandid aten  variërend in leeftijd en achtergrond Vandaag  sociaal ondernemer  Hugo Mulder ,   o.a. mede-initiatiefnemer  van het  Noodopvangc entrum  in  Vlaardingen  in 1979. Beeld: Bojoura Stolz

“’An van der Hoeven stond vorig jaar plotseling voor mijn deur op het stadhuis", vertelde Bart de Leede een tijdje terug. Ze zei: ‘Bart, ik vind het hartstikke leuk dat je wethouder bent geworden, maar als ik ook maar één keer merk dat je het niet meer opneemt voor de zwakkeren in de samenleving, dan krijg je met mij te doen!’

door Marleen Bos

Vlaardingen - In de jaren zeventig werkte ik als opbouwwerker in buurthuis de Pijpelaar. An was een van de vrijwilligers en maatschappelijk zeer betrokken. Zij en haar man namen regelmatig kinderen en vrouwen op in hun huis die om wat voor reden ook, op straat kwamen te staan. Zij gaf destijds heel duidelijk het signaal af dat daar een structurele oplossing voor moest komen. We gingen samen naar het stadhuis om ons verhaal te doen. Toch duurde het nog een aantal jaren praten en overtuigen, voordat het noodopvangcentrum – het huidige Elckerlyc – kon worden geopend, met o.a. Bart de Leede als een van de vrijwilligers. An is een half jaar geleden overleden, maar deze anekdote geeft heel goed aan hoe ze was: zonder aanzien des persoons, handen uit de mouwen en doen wat nodig is.

Zelfbewustzijn

Als sociaal werkers kwamen we in die periode steeds meer in aanraking met moeders die gingen scheiden. De wereld was aan het veranderen. De positie van vrouwen veranderde. Geheel passend bij die tijd openbaarde zich het zelfbewustzijn en in het gezin zowel als individueel kwamen vrouwen steeds meer voor zichzelf op. Het is dan heel belangrijk dat er mensen zijn die op het juiste moment aan de bel trekken bij ongewenste situaties. Die laten zien dat je als maatschappij moet investeren in het leven van mensen die zich in een crisissituatie bevinden.

Zelf ben ik geboren in Charlois, in een Rotterdams gereformeerd arbeidersgezin. Door een combinatie van factoren – een zwakke gezondheid als kind, een ernstig ongeluk van mijn ouders waarna ze jarenlang moesten revalideren – werd ik een vechtersbaas en beschouwd als ‘een verloren jongen.’ Mijn vier jaar oudere broer distantieerde zich van de kerk, ging naar de sociale academie en werd een linkse jongen.

Door hem ging ook ik oog krijgen voor mensen met achterstand in de maatschappij. Maar omdat ik geen idee had wat ik wilde worden volgde ik het advies op van mijn moeder en ging naar de kappersschool. Door de verhalen van mijn broer werd ik nieuwsgierig naar de sociale sector en ging kapperscursussen geven in een jongerencentrum. Pas toen mijn toenmalige vriendin mij vroeg: ‘Wat wil jíj eigenlijk gaan doen met je leven?’ ben ik alsnog gaan studeren.

Achterstand

Over zijn opgroeien in Vlaardingen met achterstand las ik laatst een mooi boek van Alex Boogers. Het verhaal dat hij beschrijft in Alleen met de goden, herken ik heel goed. Mijn leven is totaal niet vergelijkbaar – laat ik daar duidelijk in zijn – maar wél hoe bepalend het is als iemand iets in je ziet. In mijn werk was dat mijn drijfveer, dat eerste zetje kunnen zijn.
Van huis uit kon ik tegen mensen opkijken, maar echte inspiratiebronnen heb ik niet. Als ik terugkijk op mijn werkzame leven denk ik dat anderen altijd meer in mij hebben gezien dan ik zelf zag. Ik vermoed juist door dat individuele bewustzijn. Wie ben ik ten opzichte van mijn omgeving? Wat kan ik betekenen voor anderen? Dat heb ik altijd heel belangrijk gevonden.”

Geuzenmaand

Meer lezen over de betekenis van de Geuzenpenning, kijk op www.geuzenmaand.nl.

Meer berichten