Jan: "Ik ben zo Vlaarings as de tore!" (Uit het Vlaardings Woordenboek.)
Jan: "Ik ben zo Vlaarings as de tore!" (Uit het Vlaardings Woordenboek.) (Foto: )

Man van z'n woord(en)

Vlaardinger van de Week

Hij luistert liever dan hij spreekt, maar wie hem kent weet dat Jan van Hemert de kunst van het vertellen uitstekend beheerst. En verhalen, die heeft hij met zijn 86 jaar levenservaring en grote betrokkenheid bij Vlaardingen genoeg! Over het Vlaardings Woordenboek bijvoorbeeld, of over zijn band met onze Tsjechische partnerstad.

Door Britt Planken

VLAARDINGEN - "Ik ben geboren in 1933, toen Vlaardingen nog niet veel groter was dan het huidige centrum. Als kind vond ik dat fantastisch. Het was overzichtelijk en we konden volop op straat spelen. Ik ben in mijn leven slechts twee keer verhuisd en heb altijd in de schaduw van de Grote Kerk gewoond. Zo ik iets ben, ben ik een Vlaardinger", lacht Jan van Hemert (vrij naar Louis Couperus).

Intocht van de Canadezen
"Merkwaardig genoeg liep de Tweede Wereldoorlog op de dag af parallel met mijn lagere schooltijd. Ik heb de oorlog heel bewust meegemaakt. De intocht van de Canadezen herinner ik me bijvoorbeeld nog goed. Het was namelijk mijn eerste kennismaking met de jeep en ik werd op slag verliefd op dat voertuig. Ik ben dan ook de trotse eigenaar van een Willys MB, een originele oorlogsjeep, waarmee ik soms aan evenementen deelneem."

Dansen met de lerares Frans
"Na het behalen van mijn HBS-B diploma kon ik in twee jaar een onderwijzersakte halen. Mijn vader - zelf onderwijzer - zei met de nodige zelfspot: 'Dat zou ik maar doen; als je nergens voor deugt, kun je altijd nog schoolmeester worden'. In totaal heb ik 45 jaar lesgegeven, op bijna alle schooltypen. Van de basisonderwijs tot het gymnasium en de Vlaardingse Handelsavondschool 'Kennis is Macht'. Net als mijn vader begon ik op de Prinses Julianaschool in de Stationsstraat. Ik bleef - op twee jaar dienstplicht na - werken in het basisonderwijs, tot ik daarnaast een studie Nederlands volgde en nog voor mijn afstuderen een baan als docent kreeg aangeboden. Het grootste deel van mijn carrière werkte ik op Westland Zuid aan het Geuzenplein, waar ik leraar Nederlands, conrector en directeur ben geweest. Ik stond daar bekend als 'de eeuwige vrijgezel', tot ik op een feestavond danste met Joke, een nieuwe docente Frans. In haar vond ik mijn levenspartner. We hebben samen een fantastische zoon en schoondochter en drie heerlijke kleinkinderen, waar we ongelofelijk trots op zijn!"

Vlaardingse glossy
"Ik ben altijd actief geweest in verenigingen op het gebied van onderwijs, cultuur en historie en heb dat vaak kunnen combineren met mijn liefde voor taal. Zo heb ik vanuit de Rotaryclub meerdere malen het Groot Vlaardings Dictee geschreven en ben ik al jaren eindredacteur van ledenmagazine de Spil van de Vrienden van Museum Vlaardingen. De Spil is van een gestencild A4'tje uitgegroeid tot een glossy van veertig pagina's! In 2018 brachten we vanuit de vriendenvereniging het Vlaardings Woordenboek uit. Dat was voor mij echt een mijlpaal! Twintig jaar eerder was dat door anderen al eens gepoogd, maar dat project kwam nooit van de grond. Door een van mijn lezingen over het Vlaardings dialect kwam ik in contact met woordenboekmaker Stéphan de Vos en de rest is geschiedenis.

Tsjechische roots
"In de jaren '70 kreeg Vlaardingen een volledig links college en vond ik dat er tegenwicht moest worden geboden. Ik hecht enorm aan tradities en law and order, dus werd ik lid van de VVD. In totaal ben ik twintig jaar raadslid geweest. In 1992 werd vanuit de raad een bestuurslid gevraagd voor een nieuwe stichting, vanwege de vriendschap met de partnerstad in Tsjechië. Mijn interesse was direct gewekt, want daar ligt een deel van mijn afkomst. Mijn moeder groeide op in Rusland, maar haar vader kwam uit het gebied dat tegenwoordig Tsjechië heet. Joke en ik zijn ruim dertig keer in Moravská Trebová geweest. Het is een prachtige stad!"

Voorleesmeester
Verhalen zijn belangrijk, voor jong en oud. Als kind las ik al graag, maar ik werd ook zelf voorgelezen. Dat wilde ik doorgeven. Boeken prikkelen de fantasie, geven herkenning en leren je werelden kennen die jezelf vreemd zijn. Na mijn pensioen ben ik daarom Voorleesmeester geworden. Helaas was er geen subsidie meer voor dit project, maar ik lees nog wel voor aan bewoners van de Zonnehuisgroep. Joke is daar ook vrijwilliger en verzorgt dan ondermeer de koffie. We hebben het sinds onze pensionering eigenlijk alleen maar drukker gekregen!"

Britt Planken
Meer berichten