Foto:

Stikkende starters

Het ging niet meer. De tijd was rijper dan rijp. We hoefden elkaar maar aan te kijken of er was al bonje in de tent. Na 22 jaar waren mijn ouders er net zo hard aan toe als ik. Niks geen Lege Nest Syndroom in huize Planken, maar de vlag uit en het vooruitzicht op rust.

Er was alleen een klein probleempje: ik studeerde nog en had amper geld. En voor een sociale huurwoning was een héle lange wachtlijst. Toen ik eindelijk mocht bezichtigen, voorkwam mijn moeder dat ik een vochtige hut aan de Van Beethovensingel betrok. Niet álles was beter dan de deur uit. Gelukkig stonden de huizen in het Mariskwartier op de slooplijst en na een half jaar kreeg ik een van die pareltjes in de Cronjéstraat. Liefkozend sprak ik over mijn antikraakpaleisje en ik werd steeds weer wild van de gedachte dat ik voor nog geen €120,- per maand middenin het centrum in een vierkamerwoning met balkon woonde. Die gouden tijd duurde twee jaar. Toen kwam de sloop en begon het hele gelul van een onderkomen zoeken weer van voren af aan. Inmiddels zaten we in 2017 en was de huizenmarkt er niet beter op geworden.

'Natuurlijk wist ik dat ik daar illegaal woonde'

Een sociale huurwoning kon ik dit keer écht op m'n buik schrijven, want gierig als ik was had ik me ten tijde van de antikraakpret uitgeschreven bij Woonnet Rijnmond omdat je opeens een tientje per jaar moest dokken. Maar er was wel haast: binnen twee maanden moest ik eruit. Een kennis hielp me uit de brand. Voor het achtvoudige van mijn antikraakhuur kon ik zijn huis dat te koop stond betrekken. Ondertussen zocht ik verder. In de Westwijk vond ik een betaalbare koopwoning in uitstekende staat. Ik moest er alleen een half jaar op wachten. Uiteraard werd precies in die tijd het huis waar ik tijdelijk woonde verkocht. Weer waren er die onrust en onzekerheid, maar weer had ik geluk. Via-via lukte het om een loods voor een paar maanden te betrekken. Ik woonde op een bedrijventerrein, in een pand met zo'n deur die je met een ketting omhoog kan trekken. Een huis kon je het niet noemen, maar er was een keuken en douche en verwarming. Op een avond klopte de politie op de deur. Natuurlijk wist ik wel dat ik daar hartstikke illegaal woonde, maar serieus, wat moest ik dan? Ik maakte excuses en beloofde dat ik de volgende week weg zou zijn. Dit keer was dat echt geen probleem, want ik kreeg toevallig de sleutel van mijn eigen huis. Ik realiseer me dagelijks wat een dikke mazzel ik steeds heb gehad. En dat ik precies op tijd het huis uit ben gegaan.

Op Facebook lees ik een berichtje van Patricia. Haar kinderen zijn al zeven jaar klaar om de deur uit te gaan. Ze zijn 25, hebben mooie diploma's op zak en verdienen hun eigen geld. Te veel voor een sociale huurwoning, te weinig om wat tegenwoordig een gemiddelde prijs is te betalen. Als alleenstaande startende Vlaardinger ben je niet meer welkom in je eigen stad. De laatste stukjes groen worden letterlijk voor je voeten weggemaaid om er indrukwekkend geprijsde koopwoningen op te bouwen. Ik kan me zomaar voorstellen dat de politie steeds meer jongeren in bedrijfspanden vindt...

Meer berichten