Foto: Ger van Veen

Oranjehotel

Ik was in het 'Oranjehotel.' Vlaardingen en mijn familie hebben er een band mee. In ben van 1946 en kreeg als doopnaam 'Willem' zodat ik vernoemd ben naar (ome) Willem, de jongere broer van mijn vader. Na het bombardement op Rotterdam in mei 1945 ontstond de verzetsgroep Geuzen. Naïeve mannen die de vijand dwars wilden zitten. Dat stelde niet veel voor maar daar dachten de Duitsers anders over: na verraad rolde de bezetter deze Geuzengroep snel op en velen van hen werden gevangen gezet in het voormalige Huis van Bewaring in Scheveningen dat de bijnaam 'Oranjehotel' kreeg.

Ik wilde zien waar de Geuzen hun laatste dagen sleten en waar ome Willem gevangen zat. Dus in dit gebouw onderging hij zijn vreselijke lot

Ook mijn ome Willem was Geus. Hij werd gearresteerd en op 21 december 1940 naar Scheveningen getransporteerd. Op 13 maart 1941 werden 15 Geuzen door de Moffen vermoord. Willem Assenberg was daar niet bij. Met veel andere Geuzen ging hij op 8 april 1941 naar concentratiekamp Buchenwald en werd later overgeplaatst naar Dachau, waar hij op 1 april 1943 overleed. Het huidige Oranjehotel is nu het 'Monument en Herdenkingscentrum Oranjehotel.' Een bezoek eraan is droevig stemmend. Toen ik er was liepen bezoekers opvallend stilletjes door de kale gangen. In sommige cellen kun je emotionerende films bekijken van politieke gevangenen die over hun verblijf tijdens de oorlog van '40/'45 vertellen. Ik wilde zien waar de Geuzen hun laatste dagen sleten en waar ome Willem gevangen zat. Dus hier, in dit gebouw onderging hij zijn vreselijke lot. Het greep mij enorm aan. Het meest indrukwekkend van het Oranjehotel is de authentieke dodencel nummer 601. Deze cel werd direct na de oorlog in oorspronkelijke staat als stille getuige bewaard. Voor mijn vaders familie was de oorlog een eigenlijk niet te dragen gebeurtenis. Mijn opa (vaders vader) zag zijn zoon Willem weggevoerd en niet meer terugkomen, zoon Gerrit leed met zijn tankschip in februari '45 schipbreuk en was lange tijd in Engeland. Zoon Jan leed schipbreuk met een Vlaardingse logger en verbleef tot na de bevrijding ook in Engeland. Zoon Nelis moest, net als mijn ziekelijke vader Jacob, in deze vreselijke oorlog naar Duitsland. Opa's vrouw Francina stierf plotseling in februari 1944. Waarschijnlijk van ellende en verdriet. Tot overmaat van ramp overleed 12 september 1945 zijn 43 jarige dochter Arendje. Zittend in een cel van het Oranjehotel in september 2019 beheersen deze drama's mijn emotionele gedachtewereld.

Rotoorlog!

Meer berichten