Foto:

Brandwonden

Er is patiënt met een brandwond aangekondigd. Hoe en wat, ernstig of niet, is nog onduidelijk. We houden zijn komst scherp in de gaten. Want wachten met een brandwond, daar doen we niet aan. De assistente van de balie laat weten dat mijnheer er is en dat hij graag meteen wilde zitten, dus toch maar even naar de wachtruimte. Nog onwetend wandel ik de gang door. Hij zit met zijn rug naar de deur. In het allerverste hoekje van de nog lege wachtkamer. Wat opvalt is dat hij niet stilzit, maar met zijn voeten trappelt. Ik loop naar hem toe en noem zijn naam. Met een pijnlijke trek om zijn mond kijkt hij omhoog.

Gloeiend heet, kokend water, dat kwam er uit de kraan. Zoiets voel je. Doffe ellende

Tussen zijn benen een rood geblokte theedoek met ijs. Ik neem hem mee naar de spreekkamer, waar hij met gepaste gêne zijn verhaal doet. Na de zacht gekookte eitjes, vanmorgen de zondagse vrijpartij. Tot zover niks mis, integendeel. Daarna wat hygiëne onder de warme kraan. Nog steeds niks mis. Jammer dat hij de nieuwe aanwinst thuis was vergeten. Want vanaf dat moment ging er veel mis. Gloeiend heet, kokend water, dat kwam er uit de kraan. Zoiets voel je. Doffe ellende. En nu zit hij hier. Met een geblokte theedoek met ijs. Eerst wat pijnstilling. Dan de dokter er bij, die plaatsvervangend meelijdt. We dragen zalfgazen aan en verbinden dat het een lieve lust is. Ja, wij pakken de zaak grondig in, want dat kunnen wij. Een klein rondje laten wij open in het gemummificeerde geheel. Om te plassen. Meer niet.

Kik Faes

Meer berichten