Foto:

Komt tijd, komt raad

Door mijn laatste column van 2018 besefte ik pas hoeveel mensen deze krant lezen. Ik schreef toen dat ik een tijdje rust zou nemen. Dat ik meer tijd voor mezelf zou maken om een betere balans tussen werk en privé te vinden. De toon in dat stukje was een beetje bot. Ik wilde met rust gelaten worden. December bracht ik vooral suf op de bank door. Vanaf januari zette ik de knop om en ging ik met nieuwe energie aan de slag. Ik was bijzonder trots op mezelf en voelde me goed bij de dingen die ik deed. Maar waar ik ook kwam, ik kreeg steeds te horen: "Jij zou het toch rustiger aan gaan doen?" Hoe goedbedoeld die opmerking ook was, het schuurde een beetje. Het voelde als een verwijt. Dus ging ik me verdedigen. "Mijn werk speelt zich nou eenmaal voor een groot deel onder de mensen af en al doe ik het rustiger aan, dan moet – en wil – ik nog steeds werken." En: "Vergeet niet dat ik de leukste baan van Vlaardingen heb, dus de grens tussen hobby en werk is soms flinterdun."

Ik vond het eerlijk gezegd heel lastig om zoveel steun en betrokkenheid uit allerlei onverwachte hoeken te ontvangen. Wist ik veel dat mensen bezorgd waren om mijn welzijn. Ik had die column gebruikt als afweergeschut en wilde zeker geen medelijden wekken. Ik, die onafhankelijke meid die haar boontjes zo goed zelf kan doppen. In plaats van mezelf open te stellen, besloot ik heel simpel om minder te delen op social media. Zo wekte ik de indruk dat ik het inderdaad lekker rustig aan deed. Net toen ik dacht dat ik zelfs mijn sport weer in mijn agenda kon passen, gebeurde er iets waardoor ik vijf stappen terug moest zetten. Ik dacht dat ik gek werd. Had ik eindelijk gezorgd dat alles weer redelijk op orde was, gebeurde er iets in de privésfeer waardoor ik niet kon leven zoals ik mezelf had voorgenomen. Er kwam weer een werkachterstand, ik voelde me weer overspannen en mijn lichaam begon op allerlei manieren te protesteren, maar ik piekerde er niet over om alles wéér te laten vallen. Er moest een middenweg zijn. Ik nam de signalen van mijn lijf serieus en zorgde voor meer rustmomenten en minder mensen om me heen. Ik ging niet tot middernacht door met werken om alles af te krijgen, maar liet de achterstand er zijn. En in plaats van mezelf onzichtbaar te maken, heb ik de afgelopen maanden het werk dát ik deed juist wel laten zien op de sociale media. Bij elke post schaamde ik me tegenover de klanten die dat misschien zagen en zich afvroegen waarom ik hún opdrachten nog niet had voldaan. Het voelt als falen, maar als er iets is dat ik door al die reacties van lezers heb geleerd, is dat het soms ook gewoon even niet goed mag gaan. En dat zo'n periode best wat langer kan - en mag - duren. Natuurlijk hebben al die inzichten ook weer tijd nodig om zich te manifesteren in mijn leven. Zoals dat inzicht over de balans tussen werk en privé. Want drie keer raden waar ik deze column tik? Op mijn hotelkamer, in Disney, terwijl ik al ruim een uur in een achtbaan had kunnen zitten. Ik verheug me nu al op de wijze raad die ik na deze bekentenis mag ontvangen.

Door Britt Planken

Britt Planken
Meer berichten