Foto: Peter Spek

Ervaring voor het leven

Het is een lange zit, maar meer dan de moeite waard. Het Filmfestival van Rotterdam. Al enkele jaren bezoek ik de laatste dag van dit Filmfestival, wanneer de Volkskrant-dag op het programma staat. Op één dag vijf films bekijken! Mensen die mij kennen, weten dat ik nu niet direct sta te trappelen om thuis op televisie een film te bekijken, of regelmatig naar de bioscoop te gaan. Daar ben ik te onrustig voor, maar met het Filmfestival in Rotterdam is dat anders. Het is een ongekend fenomeen en ademt een sfeer uit op die dag die je nergens anders aantreft.

Wat te denken om al om 10 uur op zondagochtend, in een nog slapend Rotterdam, een bioscoop binnen te stappen, en niet wetend welke films je gaat bekijken. Want dat is het bijzondere aan die laatste dag van het Filmfestival. Kan je de dagen ervoor kiezen uit meer dan 500 films, die keuze heb je op die laatste dag niet. De vijf films worden voor je geselecteerd en dat maakt het dan weer uiterst spannend. Op de afgelopen edities heb ik films gezien die je blik op de wereld doet verbreden of je wordt gegrepen door een aangrijpend familiedrama met niet voor te stellen dilemma's, maar ook film, waarbij na het zien van de intro's de zaal al half leegloopt. Het zijn ervaringen voor het leven. Afgelopen zondag was het niet anders. Een hartverwarmend Argentijns adoptiedrama, waarbij de regisseur zijn gedroomde hoofdrolspeler Joel rechtstreeks van de straat plukte om hem in de film praktisch zichzelf te laten spelen met een onthutsend, en dat was jammer, open einde. Een actueel immigratiedrama werd aangeslagen in de film Luciérnagas. Ramin, een Iraanse immigrant belandt in Mexico, maar zijn drang om terug te keren naar Europa loopt spaak en ook hier een film met een open einde, maar wel iets om over na te praten...

Meer berichten