Britt Planken.
Britt Planken.

Column: Leven zonder zijwieltjes

Ik weet niet beter dan dat ik geen snars van de mens begrijp. Die zelfdestructieve gewoontes. De bizarre behoefte om statische systemen te bouwen en daar voor een eeuwigheid in te geloven. De status van welvaart, terwijl de keerzijde zo overduidelijk is. En dat 'gewoon doen' zoveel mensen moeite kost, maar wel geldt als de norm. Ik vind ons nogal zielig, wat dat betreft. Dat wij als soort onze natuurlijke flow zo hard negeren en uit alle macht proberen te functioneren binnen de bedachte kaders. Is dat onze vrijheid? Is dat leven?

"Hoeveel goeie voornemens zijn echt voor jou?"

We moeten niet lullen maar poetsen. Als we niet kunnen omgaan met dat wat is, dan ligt dat aan ons. Dan moeten we onze skills verbeteren, zodat we beter passen in hetgeen door anderen is geconstrueerd. Dan moeten we rustiger worden, of juist assertiever, of ambitieuzer. De lat van het hedendaagse leven ligt sky high. Maar die lat is bedacht. Nep. En zeker geen maatstaf voor een gelukkig leven. En dat weten we best, want we klagen er maar al te graag over. Als jij aan het begin van dit nieuwe jaar staat met je lijstje goeie voornemens, hoeveel van die voornemens zijn dan echt voor jou? Of heb je vooral gekeken wat nodig was om nog beter binnen het systeem te functioneren? Het einde van de oudejaarsconference van Guido Weijers vond ik enorm inspirerend. En aangezien ik het echt niet beter kan zeggen, wil ik vooral nog zijn woorden meegeven. "Neem het risico. Neem het leven zonder zijwieltjes. En dan haal je maar 82%. Fuck it! Dat is altijd nog meer dan iedereen die op de bank blijft zitten! Vrijheid ligt niet binnen de lijntjes. Het ligt juist daarbuiten. Dus leg jezelf niet aan de ketting. Zet jezelf niet achter een hek. Je moet de muren die het leven voor jou heeft gebouwd durven slopen."

Door Britt Planken

Meer berichten