Foto:

Geluk

Ik heb de opa van mijn vriend leren kennen als weduwnaar. Zijn vrouw was enkele jaren eerder overleden. Dat heeft opa nooit kunnen verkroppen en sindsdien is hij het leven beu. "Dat mensie" was er namelijk een uit duizenden. Zonder haar is er niks meer an. En dus bleef opa zitten waar hij zit, op z'n stoel bij het raam. Elk aanbod om iets leuks te doen sloeg hij zonder enige twijfel af. Hij koos bewust voor de eenzaamheid, want alleen was'ie toch wel. Zo leerde ik hem 4,5 jaar geleden kennen, maar achter dat masker van gemopper ontdekte ik een lieve, zachtaardige man. Een ouwe bok met een kwajongensachtige twinkeling in zijn ogen. Een Haringkop in hart en nieren, vol gedetailleerde verhalen over het Vlaardingen van toen. Een schoonopa waar ik gek op ben geworden!

"Opa wist het zeker: hij zou uit een vliegtuig springen"

Soms stemde zijn houding me verdrietig. Hij zal maar honderd worden op die stoel, dacht ik weleens. Waarom gunt hij zichzelf geen plezier? En toen op een zonnige middag in september, hing opa ineens aan de lijn. Hij had gehoord dat Tim, mijn vriend, zou gaan skydiven. En hij wou ook. Meer had hij ons niet kunnen verbazen. Opa Willem Kooiman zou met zijn 86 jaar uit een vliegtuig springen. We hebben hem drie keer teruggebeld om het te checken, maar hij wist het echt zeker. Natuurlijk rukte iedereen die dat kon uit om bij de grote dag te zijn. Op een prachtige vrijdag in oktober reden we naar Zeeland. En daar, hoog in de lucht, dicht bij de hemel, verwezenlijkte opa zo dapper zijn grote droom. Vlak voor mijn vriend sprong hij uit het vliegtuigje. Jeminee, wat was ik trots! Vol overtuiging koos opa in ieder geval nog één keer voor zijn eigen geluk. Het werd een bijzondere dag. Daarna nog lunchen en 's avonds zelfs uit eten. Gelukkiger had hij ons niet kunnen maken.

Meer berichten

Shopbox