Logo grootvlaardingen.nl


Foto:

Column: Bewondering

Ik zat er aan te denken om dit stukje te wijden aan het nieuwe culturele seizoen. Aan al die nieuwe, mooie shows in de Stadsgehoorzaal. Aan al die creatieve producties bij KADE40. Aan al die concerten in de KF. Aan al die exposities in het Museum Vlaardingen. Totdat ik op tv de beelden voorbij zag flitsen van een zwemmende Maarten van der Weijden, in de Friese wateren. Hoopvol en vol vertrouwen stond hij aan de start van zijn monstertocht over 200 kilometer, wetende dat zijn 'slagen' geld zouden gaan opleveren voor het KWF. Een nobel streven. Maar ook een helse ontbering.

Naarmate hij langer in het water lag, werden zijn armen steeds zwaarder, ging zijn lichaam steeds meer tegenwerken, totdat het na 163 kilometer op was. Uitgeteld. Uitgezwommen. Uitgedroogd. Uitgeput. Handen en voeten die zó week waren geworden, dat het bizarre plaatjes opleverde. Je weet dat je lichaam een keer speldenprikjes gaat uitdelen, totdat het speldenkussen zo vol is dat je uiteindelijk toch moet stoppen. Maar wel weer een paar uur later in Leeuwarden het podium op gestapt, om toegejuicht te worden door duizenden mensen. Daar kun je alleen maar bewondering voor hebben. Die heb ik ook voor Sander Kollen. Toen de Vlaardinger hoorde dat er een mogelijkheid was, om die verschrikkelijke ziekte MS, waar hij al tien jaar mee moet om zien weten te gaan, een grote klap toe te brengen, aarzelde hij geen moment. Hij ging er voor naar Moskou. Vrijwillig, maar ook noodgedwongen. Er moest iets gebeuren. Hij kreeg een totale reset van zijn lichaam. Of, zoals hij het noemde: een 'rebirth'. Het gaat inmiddels weer stukken beter met hem. De behandeling is aangeslagen. De conclusie? Als je ergens voor gaat, ga er 100% in. Zodat je jezelf achteraf niets kunt verwijten.

Door Bart van der Linden

Britt Planken
Meer berichten


Shopbox