Logo grootvlaardingen.nl


Foto:

Hoera!

Het was zondag, bijna twaalf uur 's nachts. Zoals ik van mezelf gewend ben was ik een beetje gespannen. Ik vind verjaren namelijk nog altijd bijzonder. Eén feestdag per jaar, speciaal voor jou. Voor mij, in dit geval. En dus zat ik samen met vriendlief Tim bij vrienden op de bank, ongeduldig te wachten tot de klok zou slaan. Nu moet ik er even bij vermelden dat het de afgelopen jaren niet zo'n succes was, dat verjaren. Vanaf mijn 18e werd het minder. Zoals drie jaar geleden, in Kopenhagen.

Na uren zoeken eindelijk de laatste beschikbare kamer in de stad bemachtigd. Reisgenoten die het niet met elkaar konden vinden. 's Avonds een verkeerde bushalte, weer uren lopen en uiteindelijk doodmoe en zwaar gefrustreerd in slaap vallen. Of twee jaar geleden, op Gili Meno. Verjaren in het paradijs, maar wel met de heftigste buikgriep die ik ooit heb gehad. Het heeft natuurlijk alles met verwachtingen te maken. Als kind had ik fantastische verjaardagen met alles erop en eraan. Hoe anders is het dan als je aan het eind van je stage in Valencia moederziel alleen verjaardagsliedjes voor jezelf zingt. En je dan terugdenkt aan vier jaar eerder, toen je precies hetzelfde deed op je 18e verjaardag in het kamertje van je gastgezin in Amerika. Mislukte verjaardagen waren een triest bij-effect van ouder worden, dacht ik. Niets voor niets laten veel volwassenen die dag stilletjes voorbijgaan. Dat moest ik misschien ook maar overwegen. Maar toen zondag de klok twaalf sloeg en ik 27 werd, bleek mijn theorie niet op te gaan. Er werd gezongen, ik kreeg gebak en prachtige cadeaus. Mijn moeder had ons huis stiekem versierd. Er waren kaarten, telefoontjes, honderden berichtjes en in de brievenbus heerlijke bonbons. 's Middags nog uit lunchen. Het kon niet op. Ik heb me weer eens kinderlijk jarig gevoeld!

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox