Logo grootvlaardingen.nl


Foto: Britt Planken

(Nog steeds) verslaafd

Nog geen drie maanden terug schreef ik vol trots dat ik zou stoppen met roken. Na vijf jaar paffen was ik er behoorlijk klaar mee. Het paste niet bij wie ik beoogde te zijn. En toen was het 1 september, de dag waarop ik geen sigaret zou opsteken. In mijn hoofd was dat iets heel groots geworden en ik had me er veel van voorgesteld, maar alles bleek precies hetzelfde als op andere dagen. Met een grijns kwam ik de dag door. Niet-roken was, tot mijn stomme verbazing, veel minder lastig dan ik had verwacht. Ik had me voorbereid op non-stop jankbuien, frustratie, ellende en meer van dat kaliber. Het bleef allemaal uit.

'Toch voelde ik me nog steeds een niet-roker'

Wel was er steeds de drang, maar na een kopje thee of aandachtig ademhalen kon ik prima verder. Weken gingen voorbij, tot daar ineens een feestje was. Mijn ouders hadden me al honderd keren verteld dat ik niet moest denken dat ik zomaar weer eens een sigaretje kon roken. 'Nee, tuurlijk niet. Dat zal ik echt niet doen', beloofde ik. Maar spontaan dacht ik daar heel anders over, ondanks dat ik helemaal nuchter was. Een sigaretje moest toch wel kunnen. Op een feestje notabene. Ik hield het al zo lang zo makkelijk vol. Die avond rookte ik maar liefst zeven sigaretten. De volgde dag had ik nergens last van. 'Zie je wel', dacht ik. Op zondag was ik op visite en rookte ik er weer twee. En weer lukte het me de volgende dag om niet te roken. 'Dan kunnen we er thuis ook wel af en toe een opsteken', besloten mijn vriend en ik. Om een lang verhaal kort te maken: het sloop er weer in. Het bleef niet bij één sigaretje 's avonds. Toch voelde ik me nog steeds een niet-roker. Vreemd hè, dat je jezelf zoiets gewoon kunt aanpraten. I'm in control so there ain't a problem. Zoiets. Dus niet. Ik had geen controle meer. Mijn verslaving was niet weg. En ik was toch echt weer een roker. Wat mij nooit zou overkomen, was toch gebeurd. Eerlijk zijn naar mezelf en anderen was de eerste stap. Nu verzamel ik weer moed, zodat ik volgende week geen sigaret meer opsteek. Het voelt enorm spannend. Maar hé, ik noem mezelf toch niet voor niets Dappere Britt?!

Reageer als eerste
Meer berichten